122–133
Mireia DG laat al meer dan tien jaar kamers verplaatsen. Ze speelt huis en techhuis zoals het hoort te voelen: fysiek, warm en onmogelijk te negeren. Haar sets zijn gebouwd op groove, niet op spektakel, en zitten in die ruimte tussen mainstream en underground waar de vloer nooit stopt. Wat haar onderscheidt, is wat ze hoort. Als synestheet komt muziek niet alleen als geluid aan. Het wordt geleverd met textuur, temperatuur en gewicht. Die extra laag vormt elke keuze, elke overgang, elke lezing van de kamer en elk instinct over wat de vloer daarna nodig heeft. Het kan niet gepland worden en het kan niet worden gerepliceerd, daarom klinken geen twee nachten ooit hetzelfde. Als resident bij Razzmatazz, Sala Safari en Apolo in Barcelona won ze de nationale Lovin Ibiza DJ Contest en bereikte ze de halve finales van de ElRow DJ Contest. Jarenlang lezen van een publiek, in welke ruimte dan ook, gaf haar een technische precisie die in de muziek verdwijnt in plaats van erboven te pronken. Het resultaat is een dansvloer die niet om toestemming vraagt. De kamer wordt donker, de menigte wordt één, en een paar uur lang bestaat er niets buiten dat moment.