Juli Sierra

Julian Sierra werd geboren in Lugo in 1991, in een stad waar de puls van elektronische muziek in druppels en druppels arriveerde, maar met een bijzondere intensiteit. Opgegroeid in het noordwesten van Galicië, ver van de epicentra van de Spaanse scene, ontwikkelde Sierra sinds zijn adolescentie een bijna obsessieve relatie met geluid: hij kocht geïmporteerde platen in de weinige gespecialiseerde winkels die nog in de stad waren, nam mixes op cassette op en bracht uren door met het opnemen van illegale radio-uitzendingen uit steden als Madrid of Berlijn. Zijn inwijding achter de decks was autodidact en bescheiden. Op zeventienjarige leeftijd mengde hij zich al op buurtfeestjes met een paar geleende Technics; op negentienjarige leeftijd was hij de grens overgestoken naar Vigo en A Coruña, waar hij speelde in kleine zalen waar het publiek weinig was maar de vraag groot. In die jaren smeedde Sierra iets dat later zijn handelsmerk zou worden: het vermogen om een dansvloer met chirurgisch geduld te lezen, bijna onzichtbaar spanning op te bouwen en energie op precies het juiste moment los te laten. Van het noordwesten naar het nationale toneel De definitieve sprong kwam in 2014, toen Sierra naar Barcelona verhuisde. De stad, met haar ecosysteem van clubs, producenten en collectieven, bood hem het kader dat Lugo hem niet kon geven. In minder dan twee jaar was ik al bewoner van een kamer in de wijk Poblenou, een club met een gemiddelde capaciteit maar met een van de meest gerespecteerde dansvloeren van de stad. Zijn openingsset op een van de avonden van de Hinterland-cyclus trok hem de aandacht van verschillende Europese promotors die op zoek waren naar nieuwe namen voor hun seizoensline-ups. Zijn geluid liet toen al de coördinaten zien die hem definiëren: tech house met een diepe en organische puls, beïnvloed door de Britse school — Jamie Jones, Lee Foss, de vroege dagen van Hot Creations — maar met een donkerder, meer Europees karakter, wat hem distantieerde van de meer commerciële kant van het genre. Naarmate zijn carrière vorderde, kreeg techno steeds meer aandacht in zijn sets: eerst als afsluiter, daarna als zijn eigen taal. Sierra liet de groove nooit los, maar voegde lagen van industriële hardheid en elementen van minimalisme toe die zijn voorstel een ongebruikelijke samenhang gaven. Productie: het laboratorium als tweede taal Sierra is niet zomaar een DJ. Zijn rol als producent, hoewel met meer discretie ontwikkeld dan zijn carrière in theaters, is doorslaggevend geweest voor zijn internationale projectie. Zijn eerste releases kwamen in 2016 onder het pseudoniem SIR op een klein netlabel in Barcelona, met twee ambient techno-EP's die discreet circuleerden maar gesprekken openden met A&R's van meer gevestigde labels. In 2018 tekende hij bij Rawform Records, een Berlijns industrieel technolabel, waar hij de EP Escoria uitbracht, een werk van vier nummers dat percussies van Gabber-afkomst combineerde met ambient texturen van duidelijke Galicische invloeden – veldopnames van de Atlantische kust, wind tussen eucalyptus, regen op steen. Gespecialiseerde critici ontving het met enthousiasme. Resident Advisor noemde het "een van de meest eerlijke debuten van het jaar in de Europese technoscene." Sindsdien publiceert Sierra periodiek – nooit hectisch – op labels als Rotorvane (VK), Subzero Ibérica en zijn eigen imprint Pedra, die in 2021 werd gelanceerd. De laatste werd geboren met een duidelijke roeping: een uitlaatklep bieden voor producties die te lang, te sfeervol of te zeldzaam zijn voor de conventionele markt. Pedra is een kleine referentie geworden binnen de meest experimentele kringen van de Spaanse techno, met vier releases per jaar en een bewust analoge visuele esthetiek. Leven als een ritueel Degenen die Julian Sierra in de studio hebben gezien, zijn het over dezelfde beschrijving eens: totale concentratie, nul show, absolute muziek. Hij is geen showman. Hij gebert niet. Hij kijkt niet vaak naar het publiek. Maar zijn manier van dirigeneren – vooral in de b2b-spellen waarin hij speelde met artiesten als Kora Veld (Amsterdam) of Marta Solà (Barcelona) – creëert een vreemde gemeenschap, dat gevoel dat de tijd buigt en de dansvloer op hetzelfde ritme ademt. Zijn meest memorabele optredens zijn onder meer een vier uur durende afsluiting in het Tresor in Berlijn in 2019, dat door bezoekers wordt beschouwd als een van de beste sets van dat seizoen in de zaal; een verrassingsoptreden op Sónar in Barcelona in 2022 als onderdeel van een Pedra Records-showcase; en een sessie in de Razzmatazz tijdens het seizoensopenende festival die overvloedig circuleerde in onofficiële opnames en tienduizenden afspeelbeurten op SoundCloud bereikte. Wortels en toekomst Sierra heeft zijn afkomst niet ontkend. Hij keert regelmatig terug naar Galicië, waar hij samenwerkt met het Brétema-collectief – een van de weinige projecten die de underground elektronische scene levend houden in steden in het Galicische binnenland – en hij speelde in verschillende edities van het Costa de Morte Electronik festival, een openluchtevenement dat muziek en landschap combineert in een van de steilste stukken van de Spaanse Atlantische kust. In 2024 kondigde hij zijn eerste LP aan, voorlopig getiteld Granito, gepland voor begin 2025 op Pedra Records. Volgens Sierra in een van zijn weinige interviews zal het album proberen "geologische tijd als muzikaal concept te verkennen: structuren die zo langzaam veranderen dat je het nauwelijks merkt, maar als je terugkijkt herken je niet meer waar je bent begonnen." Julián Sierra is, kortom, een artiest met een langzame scene en een carrière die track na track, gig na gig, opgebouwd, met de discipline van iemand die weet dat elektronische muziek die blijft bestaan niet met noise wordt gemaakt, maar met criteria.