ShaManiac Melodic Techno

Melodische technoartiest. Componist. Producent. Live act. Zanger. Gevestigd in Barcelona. Dat is het antwoord van de lift.

Het langere antwoord is rommeliger en waarschijnlijk beter.

Ik hou al van Melodic Techno sinds ik wist hoe ik het moest noemen. EDM, house, techno, progressief, het hele spectrum — maar Melodic Techno heeft altijd al een bijna onredelijke macht over mij gehad. Wanneer dingen uit elkaar vielen, en dat viel vaak door de jaren heen, deed ik de deur op slot, zette het volume harder, en binnen enkele minuten veranderde er iets. Hoop opnieuw. Energie weer. De ruwe capaciteit om door te gaan. Geen enkel boek heeft dat ooit voor mij gedaan. Geen gesprek. Geen therapie. Geluid deed dat. Het wonder is nog niet uitgewerkt, en op dit moment denk ik niet dat het ooit zal gebeuren.

Dus dat werd het punt. Niet echt een carrièrekeuze. Meer als: dit is het gereedschap dat werkte toen niets anders werkte, dus ik ga leren hoe ik het van binnenuit kan bouwen.

Rond 2019 — dat jaar kwam er iets terecht dat ik gewoon niet kon verwerken. Van buitenaf ontbrak er niets. Appartement, inkomen, vaardigheden, relaties, alles nog intact. Maar binnen was een constructie ingestort, en het kostte zeven hardnekkige jaren van langzaam werk om het weer op te bouwen. Ik heb niet alleen herbouwd. Ik heb beter herbouwd. Als ik opnieuw wilde beginnen, wilde ik opnieuw beginnen als een eerlijker mens.

Toen begon het echte onderzoek. Onvoorwaardelijk. Geen snelkoppelingen. Geen spirituele omleiding. Boeddhistische filosofie, niet als esthetiek maar als besturingssysteem. Neurowetenschap als grammatica. Het soort denkers dat makkelijke antwoorden weigert. Voorspellende verwerking. Traumatheorie. Default Mode netwerkonderdrukking. Absorptietheorie. Śūnyatā en pratītyasamutpāda als je technisch wilt zijn — het idee dat niets een vast zelf heeft, dat alles ontstaat in afhankelijkheid van alles anders, wat zowel eng als ongelooflijk bevrijdend blijkt te zijn zodra je er daadwerkelijk bij zit. Determinisme in de Sapolsky-zin, wat op papier somber klinkt en je in de praktijk juist vriendelijker maakt. (Neurowetenschap heeft me nog steeds. Vraag me maar wat dan ook.)

Melodic Techno was de soundtrack van die heropbouw. Letterlijk. Specifiek. En niet vaag — specifieke artiesten, specifieke sets, specifieke momenten.

Anyma vanwege de emotionele bogen en de manier waarop een enkele synth een hele verhaallijn op zichzelf kan dragen, zonder tekst, zonder uitleg. Miss Monique voor de voorste beweging, het geduld van een set die precies weet waar hij heen gaat en weigert te vroeg te komen. Artbat voor textuur en dat specifieke gewicht, die dichtheid van geluid die eerst in de borst komt voordat het in de oren terechtkomt. Tale of Us en het hele Afterlife-universum voor filmische schaal, vanwege het idee dat een DJ-set een film kan zijn. Boris Brejcha achter zijn masker, doet iets wat niemand anders in het genre doet en daagt je uit om weg te kijken. Monolink voor de sjamanistische aantrekkingskracht van stem plus gitaar plus drumcomputer, om te bewijzen dat elektronische muziek niet hoeft te kiezen tussen machine en vlees.

Lane 8 en Ben Böhmer voor de filmische, emotionele kant — omdat ze de hele scène eraan herinneren dat tederheid geen zwakte is. Solomun voor het geduld van een set die zijn tijd neemt, die weigert zich door iemand te laten haasten. Korolova voor de motie, voor de energie die zich niet verontschuldigt. Massano voor de duisternis die goed is gedaan. Kevin de Vries voor de terughoudendheid. Adam Beyer als ik iets harders nodig heb, iets dat niet doet alsof. Argy. Cassian voor het Melodic House dat Melodic Techno wil worden en er bijna komt. Cercle als geheel esthetische stelling — wat een podium kan zijn als het weigert een podium te zijn, wanneer het gewoon de plek wordt waar muziek en landschap en mens samenkomen.

Ik klink niet als een van hen. Ik klink als wat er gebeurt als je jaren in ze allemaal doorbrengt en dan dingen meemaakt die je niemand zou toewensen, en er aan de andere kant uitkomt met de wens om nog steeds te willen dansen.

Over de muziek zelf — vooral Melodic Techno. 122 tot 128 BPM, wat de plek is waar het lichaam lijkt te willen leven. Grogische en mineurmodi bijna uitsluitend, omdat die eerlijk zijn over waar we emotioneel eigenlijk staan, meestal, en doen alsof het niet zo is een kleine leugen die ik niet wil vertellen.

Soms Melodic House wanneer de ademhaling langzamer wil zijn en de kamer zich wil openen. Soms Latin EDM, omdat Barcelona uiteindelijk overal doorheen sijpelt en ik ben gestopt met weerstand bieden. Soms een pophook die me niet met rust laat en ik heb geleerd die gewoon door te laten. En in zeer stille uren — Spaanse ballads. Stem, gitaar, nergens om zich te verstoppen. Die worden minder vaak uitgebracht. Die zijn vooral voor mij. Maar ze beïnvloeden alles daarbuiten, en zo hoort het ook te zijn.

Ergens daartussen heb ik Afrikaanse percussie geleerd. De oorsprong van elk ritme dat we nu als vanzelfsprekend beschouwen in house en techno. Djembe. De sjamanistische trommel. Handpercussiepatronen die duizenden jaren ouder zijn dan alles wat we nu moderne elektronische muziek noemen. Als je een Melodic Techno-artiest bent en je weet niet waar het kickpatroon vandaan komt, bouw je op een vloer die je niet kunt zien, en uiteindelijk breekt die vloer. Dus ik heb het geleerd. Langzaam. In het begin erg erg. Dan minder slecht. En dan — eindelijk — met een echt begrip van waarom de hand gaat waar hij gaat.

Wat betreft stem — ik heb een zangstem uitgehouwen zoals Michelangelo David heeft gesneden: langzaam, koppig, één eerlijke slag tegelijk. Jaren ervan. Vocal chains in Ableton. Waves Tune Real Time, niet om de stem perfect te maken maar om hem coherent te maken. OVox wanneer ik wil dat de stem niet meer van mij is en iets anders wordt, iets spookachtigs, iets dat van elders komt. Ik zou mezelf nog steeds geen geweldige zangeres noemen. Ik zou mezelf een zanger noemen die eindelijk is gestopt met liegen met zijn stem, en dat blijkt nuttiger dan technische perfectie. Technische perfectie is nu goedkoop. Eerlijk geluid is zeldzaam.

Over de naam — ShaManiac. Sjamaan plus maniak. De sjamaan is geen kostuum — het is de oudste functiebeschrijving die mensen hebben. Degene die naar de rand van de stam gaat, ontmoet wat daar ook is, ermee gaat zitten en iets meeneemt dat iedereen helpt. De maniak is de eerlijkheid dat de rand altijd net iets te ver is, dat je altijd een beetje gebogen terugkomt, dat iedereen die zegt dat hij onveranderd terugkwam waarschijnlijk niet is gegaan. Zet ze samen en je krijgt ongeveer wat ik probeer te doen in elke live-set. Ga naar de rand. Breng iets mee. Doe niet alsof de reis niets heeft gekost.

Het masker is het concept. Iedereen draagt er een. Op het werk. Online. Bij familiediners. Soms zelfs alleen met onszelf, sprekend met de stem waarvan we denken dat we die zouden moeten hebben in plaats van de stem die we daadwerkelijk hebben. De hele dag een zorgvuldig samengestelde versie van onszelf spelen zonder het te merken dat we het doen, en ons dan afvragen waarom we ons zo moe voelen.

In de live show valt op een bepaald moment de mijne. Dat is de uitnodiging. Die van jou kan ook vallen. Alleen voor de lengte van een set. Gewoon voor één nacht. En als we tijdens dat venster een diepe resonantie samen voelen, ontstaat er een stam — kortstondig, maar echt — en herschikt iets in de kamer. Dat voelt voor mij nog steeds als een wonder en zal dat waarschijnlijk altijd blijven.

Geen trucje. Geen mode-statement. Gewoon: dit is wat maskers met ons doen, dit is hoe het voelt als er een afgaat, dit is de frequentie die het mogelijk maakt.

Geen dogma. Geen politieke agenda. Geen doel behalve dit — ons helpen onszelf, elkaar en wat er ook door ons heen beweegt als de muziek haar werk doet, iets duidelijker te zien. Via Melodic Techno werd met zorg en obsessieve aandacht voor elke transiënte opgebouwd. Door Melodic House wanneer het tempo erom vraagt. Door live zang wanneer een nummer een mens nodig heeft om het te dragen in plaats van een machine. Door wat het moment ook echt nodig heeft.

Ik jaag geen trends na. Het werk is geworteld in de spanningen, tegenstrijdigheden en stille schoonheid van het leven — en in de vreemde, specifieke manier waarop mensen zich naar elkaar toe voelen wanneer de kamer goed is en het geluid eerlijk is.

Over de stam — als je ooit Melodic Techno hebt opgezet na een verschrikkelijke dag en er een iets betere versie van jezelf uit bent gekomen, weet je al wat dit is. Je bent er al deel van uit. De muziek is slechts het signaal. De stam is het ding dat eromheen ontstaat, en dat is het deel dat echt telt.

We jagen niet op TikTok-viraliteit. We doen niet alsof dingen eenvoudiger zijn dan ze zijn. We verwarren stimulatie niet met betekenis. We komen opdagen. We voelen. We herkennen elkaar in een drukke zaal zonder ooit gesproken te hebben. We vertrekken iets lichter dan we gekomen waren. Dat is het hele plan, en het blijkt veel te zijn.

Nog één ding — Melodic Techno is geen achtergrondmuziek. Het is een signaal. Een frequentie die het lichaam vangt voordat de geest dat doet. De muziek komt binnen via het borstbeen, niet via de oren. Klopt op de pols. Texturen bewegen. De druk neemt toe. Ruimte opent zich. Motie keert terug. Vorm lost op. Dan ademt hij weer. En als je op een live-set in de juiste staat verschijnt — moe, open, eerlijk, licht gebroken — herschikt iets in je zich stilletjes en gaat het niet precies terug naar waar het was. Dat is geen marketingtaal bedoeld. Dat is precies wat het genre op zijn best doet, en ik heb dat wonder vaak genoeg meegemaakt om te weten dat het echt is.

Dat is juist het hele punt. Dat probeer ik te bouwen. Daar is de muziek voor.

Dit is niet de muziek die je wilt.

Het is de muziek die je nodig hebt.

Doe je masker af.

Voel de liefde.