En weer en pure gevoelens... Leefde in het verleden .... van Jozef. Luyz
🥀 VERS 1 Sterrenloze hemel, nacht na nacht wandelend met mijn ziel in stukken, rijdend door deze woestijn zonder einde. Ik vraag mezelf bij elke stap af: waar is die krijger die ik ooit was? Er is geen glans meer in zijn ogen, noch een spoor van zijn harnas dat hem ooit onoverwinnelijk maakte. Iedereen zag hem als zo moedig, zo sterk, zo capabel om elk gevecht te winnen Maar hij bleef alleen achter midden op het slagveld, toen ze allemaal gingen rennen zonder zwaard om zichzelf te verdedigen, zonder schild om zijn slagen te beschermen De krijger viel op zijn knieën, zijn ziel in duizend stukken gebroken, zonder iemand om hem overeind te helpen.
Vandaag achtervolgen de schaduwen me bij elke stap, met zich meedragend van alle leegte die ze bij me hebben achtergelaten. Ik probeer mezelf af te leiden met rook en alcohol, om even te vergeten wat ik in me heb Maar hoe ik ook probeer, de stormen die ik in mijn hart heb opgeslagen komen altijd terug en toch sta ik nog steeds, zelfs als ik duizend hele soldaten alleen moet verslaan Er zijn herinneringen die in mijn hoofd rondschuilen die niet willen verdwijnen, hoe vaak ik ze ook speel. En het zijn niet alleen de herinneringen die me van binnen blijven snijden Dezelfde stilte als altijd laat ook diepe wonden achter die nooit dichten. 💔 VOORKOOR Mijn hele leven werd een enorm doolhof zonder uitzicht op een uitweg. Ik blijf maar lopen, maar ik vind nooit de manier om hier weg te komen Ik ben niet langer bang voor donkere nachten vol geesten die me willen laten schrikken.
want na verloop van tijd werd ik zelf een van hen, en niemand kan me nog zien. Nu ben ik niet langer zichtbaar voor anderen, ik loop langs hen en zij beseffen niet dat ik besta Ik heb geleerd dat zelfs de zwartste duisternis ook licht kent, als je ernaar zoekt.
Daar heb ik de moeilijkste les geleerd die het leven me kan leren dat ware vrienden op de vingers van ÉÉN HAND geteld kunnen worden, niets meer De anderen verschijnen alleen als alles goed gaat en de zon schijnt. Maar als de nacht valt en de storm komt, verdwijnen ze zonder afscheid te nemen of reden te zeggen. Beetje bij beetje baande ik mijn eigen weg tussen de stenen en het zand van de woestijn Zelfs als er geen sterren zijn om me te leiden, maak ik mijn eigen licht in de stilte. 🥀 VERS 3 De geest die jarenlang in mij woonde, wilde voor altijd de leiding hebben maar ik werd sterker dan hij, en ik nam zijn kracht beetje bij beetje af Totdat ik op een dag begreep dat ik niet langer van hem was, dat mijn ziel van mij was en alleen van mij dat niemand anders voor mij kon beslissen, noch wanneer ik opsta, noch wanneer ik in het leven val. Toen ik op de bodem van de put was, dieper dan ooit, zonder de kracht om te schreeuwen Er verscheen geen uitgestoken hand, geen vriend die me te hulp kwam degenen die vroeger tegen me zeiden: "broer, ik zal altijd bij je zijn, wat er ook gebeurt." Zij waren de eersten die zich omdraaiden en mij uit hun leven wisten alsof ik nooit had bestaan. Daarom vertrouw ik vandaag niemand die over vriendschap praat zonder de test te hebben gehaald Ik weet dat de meesten gewoon iets van je willen, en als ze het niet hebben, gaan ze via de achterdeur naar buiten Telde alleen op één hand degenen die blijven, zelfs als je niets hebt om ze te geven Dat zijn de enige die de moeite waard zijn, de andere zijn slechts schaduwen die voorbijgaan en gaan. ⚔️ KOOR Ik blijf de nachtmerries horen schreeuwen en de geesten die in mijn borst wonen Er is een geest die mij lange tijd heeft bewoond... Maar ik hoor niet meer bij hem, ik ben van hem afgekomen. Ik kwam er beetje bij beetje uit, beetje bij beetje, ZONDER IEMANDS HULP, alleen met mijn eigen handen Toen ik het meest gebroken was, was er niemand in de buurt, zelfs niet degenen die beweerden mijn broers te zijn. Daar heb ik de moeilijkste les geleerd die het leven me kan leren dat ware vrienden op de vingers van ÉÉN HAND geteld kunnen worden, niets meer De anderen verschijnen alleen als alles goed gaat en de zon schijnt Maar als de nacht valt en de storm komt, verdwijnen ze zonder afscheid te nemen of reden te zeggen. Beetje bij beetje baande ik mijn eigen weg tussen de stenen en het zand van de woestijn Zelfs als er geen sterren zijn om me te leiden, maak ik mijn eigen licht in de stilte. 🕊️ BRUG Vandaag ben ik niet langer dezelfde krijger die die dag op het slagveld viel Mijn nieuwe harnas is niet van metaal, het is gemaakt van alle klappen die ik heb moeten doorstaan Mijn zwaard is niet langer van ijzer, het is de kracht die ik nog had doordat ik overal alleen uit kwam.
Mijn schild is de stilte die ik heb geleerd te gebruiken zodat niemand anders me van binnen pijn doet. De woestijn leerde me lopen zonder dat iemand me bij de hand hoefde te nemen Duisternis leerde me mijn eigen licht te zoeken zonder te wachten tot iemand het me leende Geesten hebben me geleerd dat wat het engst is, is wat je van binnen hebt en dat als je sterker wordt dan dat, niets en niemand je ooit nog kan neerhalen. Dit is een geleefd en ..... verhaal Van Josephs gevoelens. L.u.y.z